تقوا را می‌توان میوه آرام و تدریجی رمضان دانست؛ حالتی از بیداری دل که بی‌هیاهو در جان انسان شکل می‌گیرد. روزه و نیایش، لایه‌های غفلت را کنار می‌زنند و انسان را متوجه حضوری می‌کنند که همواره جاری است. در این فضا، تقوا همچون نوری درونی تجربه می‌شود؛ نوری که انتخاب‌ها را سنجیده‌تر، رفتار را متین‌تر و نگاه را انسانی‌تر می‌سازد. اگر این نور در دل بنشیند، با پایان ماه رمضان خاموش نمی‌شود، بلکه در زندگی روزمره، در عرصه علم، پژوهش و تعاملات اجتماعی تداوم می‌یابد. رمضان، بیش از آنکه ماهِ پرهیز باشد، ماهِ حضور است؛ حضوری آگاهانه‌تر در برابر خداوند، خویشتن و دیگران. امید آنکه این حضور، در جان و اندیشه ما ماندگار شود و مسیر رشد فردی و اجتماعی‌مان را روشن‌تر سازد.  

روابط عمومی دانشکده شیمی